Kimi Antonelli’nin Çin Grand Prix’sindeki ilk Formula 1 zaferi, Mercedes sürücüsünün adını rekor kitaplarına sağlam bir şekilde ekledi ve genç, sporun en genç ikinci yarış galibi oldu (bir gün önce şimdiye kadarki en genç pole pozisyonu sahibi unvanını aldı).
Antonelli aynı zamanda 20 yıldır bir yarışı kazanan ilk İtalyan oldu ve Giancarlo Fisichella’nın 2006’da Malezya’daki zaferinden bu yana uzun süren bekleyişe son verdi. Böylece 19 yaşındaki pilot, F1 zaferini kazanan 16. İtalyan oldu.
Bu ödülü kutlamak için F1.com, İtalya’nın önceki kazananları arasında iki Dünya Şampiyonu ve birkaç tek seferlik galip olan bu ünlü listedeki diğer 15 ismi hatırlamak için hafızasında bir yolculuğa çıktı…
Giuseppe ‘Nino’ Farina
Başlangıçta süslü bir isim listenin başında yer alıyor Giuseppe ‘Nino’ Farina – sadece İtalya’nın ilk yarışı kazananı değil, aynı zamanda Formula 1’in ilk galibi olan, 1950 yılında Silverstone’da sporun ilk şampiyonluk yarışını Alfa Romeo’nun direksiyonunda kazanan bir adam.
Yedi yarışlık sezonda Farina’nın kazandığı iki galibiyet daha onu ilk F1 Dünya Şampiyonu ilan ederken, 1955’te yarıştan çekilmeden önce 1950’lerin başında adına iki zafer daha ekledi. Farina daha sonra 1966’da bir trafik kazasında hayatını kaybetti.
Farina Formula 1’de beş zafer kazandı
Luigi Fagioli
1950’de Alfa Romeo için Farina ile birlikte yarışan İtalyan arkadaşı Luigi Fagioli, o sezon boyunca dört kez ikinci oldu ancak podyumun en üst basamağına ulaşamadı.
Bu durum 1951’de değişti ve Fagioli, F1’e son kez katılarak Fransa Grand Prix’sinde zafer kazandı ve 53 yaşındayken bu zafer ona aynı zamanda bugün hala ayakta olan rekoru da kazandırdı. sporun en eski yarış galibi. Sadece bir yıl sonra İtalyan sürücü, Monaco’daki bir spor otomobil etkinliğinin antrenmanları sırasında geçirdiği kazanın ardından hayatını kaybetti.
Fagioli, F1’in en yaşlı yarış galibi olma rekorunu elinde tutuyor
Alberto Ascari
Sırada İtalya’nın en üretken yarış galibi ve yalnızca birden fazla Dünya Şampiyonu var. Alberto Ascari. 1950’de sporun ilk sezonunda ilk kez sahneye çıkan Ascari, galibiyet serisine 1951’de iki zaferle başladı. ferrari.
1952’de podyumun en üst basamağına yapılan altı ziyarette İtalyanlar şampiyonluğu perçinledi; bu başarıyı 1953’te beş galibiyetle tekrarladı. Scuderia’nın tek İtalyan Dünya Şampiyonu olan Ascari, daha sonra 1955’te Monza’da yapılan antrenmanda bir kazada öldü ve tüm İtalya’da yas kaldı.
Ascari, Ferrari’nin tek İtalyan Dünya Şampiyonu olmaya devam ediyor
Piero Taruffi
F1’in en yaşlı kazananları listesinde dördüncü sırada yer alan Piero Taruffi, 1952 İsviçre Grand Prix’sindeki tek zaferini yedinci yarış startında aldığında 45 yaşındaydı; İtalya Bremgarten pistinde Ferrari adına zafer kazanmıştı.
Taruffi, 1950 ve 1956 yılları arasında 18 Grand Prix’de yarışmanın yanı sıra, spora başlamadan önce motosikletlerde başarılar elde ederken, aynı zamanda dayanıklılık yarışlarında da etkileyici bir rekora imza atacaktı.
Taruffi 18 Grand Prix’de yarıştı ve bu süreçte beş podyum elde etti
Luigi Musso
Yarışın tek galibi olan İtalya’dan Formula 1’i kazanan beşinci sürücü ise Luigi Musso oldu. Musso, 1953’te Maserati’de ilk kez sahneye çıktıktan sonra, 1954’te ilk kez podyuma çıktı ve bunu bir sonraki sezon kürsüye ikinci kez ziyaret etti.
İtalyan sürücü zirveye adımını 1956 Arjantin Grand Prix’sinde attı; Ferrari ile ilk çıkışında galibiyeti takım arkadaşıyla paylaştı. Juan Manuel Fangio. Musso, 1958 Fransa Grand Prix’sinde bir kazada hayatını kaybetmeden önce 1957’de sporda yarışmaya devam etti.
Musso, F1’de geçirdiği süre boyunca tek zaferini ilan etti
Giancarlo Baghetti
1960’ların ilk İtalyan yarış galibi olan Giancarlo Baghetti, aynı zamanda 1961 Fransa Grand Prix’sinde FISA takımı adına kazandığı zaferle F1 tarihinde ilk yarışta kazanan tek sürücü olma rekorunu da elinde tutuyor.
Sonraki sezonlarda Ferrari ve Brabham gibi takımlar için yarışmaya devam eden Baghetti, tarihi başarısına asla ulaşamadı ancak Reims zaferi yılında şampiyonluk dışı üç galibiyet elde etti.
Baghetti ilk Grand Prix’sini kazanarak benzersiz bir başarı elde etti
Lorenzo Bandini
Lorenzo Bandini, 1961’de Scuderia Centro Sud takımıyla ilk kez sahneye çıktıktan sonra, 1964 Avusturya Grand Prix’sinde ilk zaferini elde etmeden önce iki kez podyuma çıktığı Ferrari adına yarışmaya devam etti.
Bandini, 1967 yılında Monaco Grand Prix’sindeki bir kaza sonrasında vefat etti, ancak İtalyan’ın mirası, her yıl F1’deki bir sürücüye, takıma veya kişiye başarılarından dolayı verilen prestijli bir ödül olan Lorenzo Bandini Trophy ile devam ediyor.
Bandini ilk galibiyetini 1964 Avusturya Grand Prix’sinde aldı.
Ludovico Scarfiotti
Ludovico Scarfiotti, 1963 ve 1968 yılları arasında 10 Grand Prix’e katıldı. Bu süreçte bir podyum sonucu elde etti; bu aynı zamanda onun tek zaferiydi; İtalyan sürücü, 1966’da kendi evindeki yarışını Ferrari adına kazandı.
Scarfiotti, F1’de ara sıra yer almasının yanı sıra, Lorenzo Bandini ile birlikte 1963 Le Mans 24 Saat yarışında kazandığı galibiyet de dahil olmak üzere, dayanıklılık yarışlarında da başarı elde etti. İtalyan sporcu, 1968’de bir tırmanma etkinliğinin antrenmanı sırasında hayatını kaybetti.
Scarfiotti 1960’larda 10 Grand Prix’e katıldı
Vittorio Brambilla
İtalya, Scarfiotti’nin zaferinden sonra neredeyse on yıl boyunca yarış galibiyeti alamamıştı ve bir sonraki zafer, Vittorio Brambilla’nın tek P1’i elde ettiği 1975 yılına kadar gelemedi. Her ne kadar İtalyan pilotun 74 yarışlık F1 kariyerindeki tek zaferi olsa da unutulmaz bir zaferdi.
Yağmurda sürüş tutkunu olan ve 1974’te Mart ayında yarışa katılan Brambilla, becerilerini 1975 Avusturya Grand Prix’sinde kullandı ve benzerlerini geride bıraktı. James Avı Ve Niki Lauda liderliğe doğru tırmanırken. Koşullar nedeniyle yarış kısaldı ve galibiyetini kutlarken Brambilla geri dönüp duvara çarptı ve şans eseri olaydan yara almadan kurtuldu.
Brambilla, 1975’te yağmurdan etkilenen Avusturya Grand Prix’sinde James Hunt gibileri yenerek zafere ulaştı.
Riccardo Patrese
İtalya’nın en deneyimli pilotu unvanı, 1977 ile 1993 yılları arasında 256 start alan Riccardo Patrese’ye verildi. Spordaki bu kapsamlı koşu aynı zamanda altı galibiyet elde etmesini de sağladı; ilki 1982’de Brabham takımı için Monako sokaklarında gerçekleşti.
Bunu 1983’te başka bir zafer takip ederken, Patrese yarışırken bir sonraki zaferi için 1990’a kadar beklemek zorunda kaldı. Williams – altı yıl, altı ay ve 28 gün ile galibiyetler arasındaki en uzun sürenin istatistiğini hâlâ elinde tuttuğu anlamına geliyor.
Patrese, ikinci ve üçüncü yarış galibiyetleri arasında altı yıllık bir arayla karşı karşıya kaldı; ikincisi 1990’da San Marino’da gerçekleşti.
Elio de Angelis
Patrese’nin 1980’lerdeki nadas döneminde, diğer İtalyanlar podyumun en üst basamağında yer alıyordu; ilki, 1982 Avusturya Grand Prix’sinde iki F1 zaferinden ilkini Lotus’un direksiyonunda alan Elio de Angelis’ti. Üç yıl sonra Imola’da ikinci bir galibiyet geldi.
1986 yılında Brabham takımına katıldıktan sonra De Angelis, Fransa’daki Paul Ricard pistinde bir test seansı sırasında kaza geçirdi ve ertesi gün trajik bir şekilde hastanede vefat etti.
De Angelis Lotus adına iki yarış galibiyeti aldı
Michele Alboreto
Michele Alboreto, Formula 1’e 1981 yılında Tyrrell ile geldi; bu takımla ilk zaferini 1982 Caesar’s Palace sezon finalinde elde etti. 1983’te Alboreto’nun sonraki sezonda Ferrari’ye geçmesinden önce takım bir galibiyet daha aldı.
İtalyan sürücü, Scuderia’daki beş yıllık görevi sırasında adına üç kez daha P1’de bitirdi ve iki pole pozisyonu elde etti. 1994’teki son yarışından önce çeşitli takımlarda yarışarak toplam 194 Grand Prix startını tamamlayacaktı.
Alboreto’nun beş F1 galibiyetinden ilki, Las Vegas’taki 1982 Caesar’s Palace Grand Prix’sinde elde edildi.
Alessandro Nannini
Alessandro Nannini, 1986 ile 1987 yılları arasında Minardi adına iki sezon yarıştıktan sonra 1988’de Benetton’a taşındı. Bir yıl sonra, Ayrton Senna‘nin Japonya Grand Prix’sinden diskalifiye edilmesi – Brezilyalı’nın kötü şöhretli çarpışmasına sahne olan sahne Alain Prost – Nannini’nin ilk yarış galibiyetini devraldığını gördüm.
1990’da başka podyumlar da olsa, bu zafer Nannini’nin F1’deki son zaferi olacaktı. İtalyan sürücü, aynı yılın sonunda sağ kolunu kestiği bir helikopter kazası geçirerek Formula 1 kariyerine son verdi, ancak daha sonra touring otomobilleriyle yarışmaya geri döndü.
Nannini, Ayrton Senna ve Alain Prost arasındaki tartışmalı çarpışmayla ünlü 1989 Japonya Grand Prix’sinin galibi oldu.
Giancarlo Fisichella
Hızlı bir şekilde 2003’e gelindiğinde, İtalya’dan bir pilotun bir sonraki galibiyeti, Ürdünlü Giancarlo Fisichella’nın, iki ağır kaza nedeniyle kırmızı bayrakla işaretlenen yarışın sonunda zaman tutma hatasıyla dramatik bir Brezilya Grand Prix’sinin kazananı olarak geç de olsa kaotik bir şekilde taçlandırılmasıyla geldi. McLaren‘S Kimi Raikkonen daha sonra düzeltilmeden önce.
Fisichella, Enstone merkezli takımın 2005 ve 2006’daki şampiyonluk döneminde Renault adına iki zafer daha elde edecekti; Malezya’daki son galibiyet, Antonelli’nin geçen hafta sonu Çin’deki ilk zaferinden önce bir İtalyan sürücünün en son zaferiydi.
Fisichella’nın Brezilya’daki ilk galibiyeti (aynı zamanda Ürdün takımının da son zaferi olacaktı) bir zaman işleyişi hatasının ardından geç de olsa doğrulandı.
Jarno Trulli
Jarno Trulli, 1997 ve 2011 yılları arasında 252 startı kapsayan kapsamlı Formula 1 kariyeri boyunca sıralama turlarındaki güçlü formuyla tanındı; bu, 2004’teki tek yarış galibiyetini almasına muhtemelen yardımcı olan bir beceriydi.
Renault adına yarışan Trulli, Monaco Grand Prix’sinde F1’deki dört pol pozisyonundan ilkini elde etti ve yarış gününde de ön sıralarda yer alarak İtalyan pilota ikonik Monte Carlo sahasında unutulmaz bir zafer yaşattı.
Trulli, 2004’te Monaco sokaklarında pole pozisyonunu zafere dönüştürdü